هو الحق ، هو الرحم الراحمين ، خدايا ، بگذار به زبان خودم ، زبان فارسي بخوانمت ، اي خداي من ، اي يگانه ، اي از اذل هست و تا ايد هست ، اي وجود من از آن توست ، اي كه يك دمم نيز به لطف رحمت توست ، اي آفريدگار منو قلم ، اي آفريدگار خوبي ، فقط خوبي خوبي خوبي ، وجود تو از زشتي و ناپاكي مبرا ست .
پس مي خوانمت همانگونه كه به رسوالت نداي خواندن دادي :
اقرا باسم ربك الذي خلق

ميبيني پروردگارم ميبيني اين روزهاي سرزمين شيعيانت را ، چه راحت ميزنيم و چه بي پروا ميكشيم ، خدايا در اريكه تو ، جرم قتال را چه نهاده اند ؟
خدايا بي پروايي بردار كشي را از ما بگير .
به چه جرمي مردمان ايران را بيگانه و عجنبي مي خوانند ؟
من ، شازده لابد ديگر بيگانه پس چه بگويم از ايرانم ؟
بس است ديگر از بس كه گفتيم كوروش و داريوش و تاريخ كهن ، من منمو كوروش كوروش ، گذشته از آن كوروش بود پس چرا آينده از آن من ايراني نباشد .
چرا ميزنند ، ميكشند ، تهديد ميكنند و در آخر ميگويم ، چشم ، هر چي شما بگوييد . خدايا ، خدايا ، فراموشمان كه نكردي ، كردي ؟ نه نه ، دانم همينكه هنوز زنده ام يعني اينكه هنوز خداي من به يادمه .
خدايا در كجا انقدر زود حكومت از كوره در ميرود و دست به تفنگ ميشود ، مگر مردم من چي گفته اند ، چي ميخواستند .
خدا جون ، حالا ما ديگه شديم بيگانه ، شديم خس و خاشاك ، آره خدا جون ؟
ايران واسه همه ايرونياس ، واسه منه ، واسه اون بچه پولدارس ، واسه اون دختر فقيرس ، واسه اون مسلمونس ، واسه اون زرتشيه و كليميو مسيحيس ، ايران واسه اونيه كه به احمدي ن‍ژاد راي داده ، ايران واسه اونيه كه به موسوي راي داد ، ايران واسه اونيه كه به كروبيو رضايي راي داد ، آره ايران واسه اونيم هست كه اصلا راي نداد ، آره واسه اونم هس ، آره خدا ايران واسه همه ماست ولي آخه خدا جون ، خداي خوب من ، پس كي ميخوايم ما اينو بفهميم ؟ ها خدا ؟
ما نه خواهان آشوبيم ، نه خواهان ويرانگري و ننگ بر كسي كه در اين خاك آشوبي كند و برگ سبز درختي را به ناحق برچيند ، به بيت المال آسيب زند ، اتوبوس و بانكي را آتش زند ، لعنت و ننگ بر او .
ما كه قانون قانون ميكنيمو ديگرون رو متهم به بي قانوني مي كنيم پس به كدامين قانون نوشته و نانوشته ميزنيم و ميكشيم دختركانو پسركان ايراني را ، خدايا اين قانون بي گناه كشتنت را تو كجاي قرآن و اسلامت نوشتي كه باهاش ميكشن ، خدايا ميگفتن اون قديما شاه هم مردم رو ميكشت ، تو كه لااقل اين حرفا يادته خدا .
خدايا بدجور چشم به راه روز جزاتم ، در اينكه من گناهكارم خبطي بر اين جمله نيست ولي چشم به راه ديدن سرنوشت خيليا تو روز جزايتم .
خدايا بر من ببخش اگر بدي كردم كه تو دانايي بر ناداني من كه تو اگر به جرمهاي من نيت بر قصاص مينمودي تا به اكنون بارها مرده بودم ولي بخشيدي ، پس چرا مردمان دين نمايت حتي گناه ناكرده را نمي بخشند و جرم را خود اين نكردن گناه ميدانند .
خديا اينان چه راحت فراموش كردند كه وجود حكومتشان مديون همين مردم است ، چه ساده و چه راحت فراموش كردند كه حال اينگونه راحت ما مردم را خارجي و خس و خاشاك مي خوانند و تهديد مي كنند .
ما ماييم ، لازم است كه باورمان كنند .